GŁĘBOKOŚĆ ORKI I TERMIN JEJ WYKONANIA W SADZIE

wszytsko o roślinach sadowniczych

Na temat głębokości orki w sadzie istnieją dość rozbieżne poglądy. Większość polskich sadowników wypowiada się za płytką orką, szczególnie w pobliżu drzew. Należy uważać, aby nie uszkadzać korzeni o średnicy większej niż 8—10 mm, gdyż wpływa to ujemnie na zdrowotność, wzrost i owocowanie roślin. Uszkodzone cieńsze korzenie szybko regenerują. Nie można ściśle określić głębokości orki dla wszystkich sadów. Zależy ona od sposobu korzenienia się poszczególnych gatunków roślin sadowniczych. Inną trzeba stosować między śliwami, których korzenie rozrastają się dość płytko, inną między gruszami lub czereśniami zakorzeniającymi się głęboko. Należy również zmieniać co roku głębokość orki, aby zapobiec tworzeniu się tzw. podeszwy płużnej, zbitej warstwy, która powstaje wskutek stałego ugniatania gleby przez pług zawsze jednakowo zagłębiany. W naszych warunkach zaleca się na ogół stosować orkę wiosną. Wprawdzie gleba pozostawiona na zimę w ostrej skibie gromadzi więcej wody i pod wpływem mrozów nabiera lepszej struktury, ale korzeniom grozi przemarznięcie. Pozostawione zaś na zimę chwasty czy rośliny okrywowe nie tylko zapobiegają temu, ale również zatrzymują śnieg, który zwiększa zapasy wody w glebie. Orka wiosenna nie może być jednak wykonana zbyt późno, gdyż spowodowałaby przesuszenie gleby. Potwierdzają to badania przeprowadzone w 30-letnim sadzie jabłoniowym w Sinołęce w latach 1954—1956. Orki wiosenne i jesienne wykonane we właściwym czasie nie spowodowały istotnych różnic w wilgotności gleby wiosną. Przemawia to także za orką wiosenną, jeśli tylko gospodarstwo może przeprowadzić ją odpowiednio wcześnie. Orka wiosenna powinna być wykonywana wkrótce po zbiorze owoców, aby gleba mogła osiąść przed zimą. Jesienią należy orać „na rozwał", gdyż pozostawienie bruzd w pobliżu drzew zwiększyłoby niebezpieczeństwo przemarzania korzeni.
Polecamy