Nawadnianie roślin sadowniczych

wszytsko o roślinach sadowniczych

W okolicach o małej ilości opadów i glebach lżejszych nawadnianie wpływa bardzo korzystnie na wzrost i owocowanie drzew i krzewów owocowych. Istnieją następujące sposoby nawadniania plantacji roślin sadowniczych: nawadnianie zalewowe, nawadnianie bruzdowe, nawadnianie poszczególnych drzew i deszczowanie. Nawadnianie zalewowe można stosować na terenie równym. Otacza się go groblami i zatapia w pewnych odstępach czasu. Warstwa wody nie może przekraczać 15 cm i powinna utrzymać się na powierzchni do 48 godzin. W razie utworzenia się po nawodnieniu skorupy glebowej kruszy się ją broną lub kultywatorem. Nawadnianie bruzdowe stosuje się najczęściej na terenie pochyłym. Wodę rozprowadza się w międzyrzędziach kilkoma bruzdami. Średnia długość bruzd powinna wynosić 70—100 m, głębokość 15—20 cm, a odstępy między nimi, w zależności od typu gleby, 70—150 cm. Najodpowiedniejsze nachylenie do nawadniania bruzdowego wynosi 2—2,5°. Przy większym spadku należy stosować bruzdy kręte. Przepływ wody powinien utrzymywać się w granicach 0,5—0,6 1/sek., gdyż wówczas woda nie niszczy bruzd. Przy tym systemie gleba nasyca się wodą do głębokości 75—100 cm. Nawadnianie poszczególnych drzew jest najbardziej skomplikowane i polega na doprowadzeniu do nich wody za pomocą systemu bruzd. Zalewa się powierzchnię o średnicy 2—3 razy większej od średnicy korony. Ten typ nawadniania może być stosowany w młodym sadzie. Zaletą deszczowania za pomocą specjalnych urządzeń jest równomierne rozprowadzenie wody niezależnie od ukształtowania terenu. Można także dokładniej dawkować wodę, zmniejszając jej zużycie, oraz połączyć nawadnianie z nawożeniem mineralnym, naszych warunkach nawadnianie roślin sadowniczych jest pożądane przede wszystkim wiosną i w pierwszej połowie lata: przed kwitnieniem : powtórnie w okresie zawiązywania owoców. Później nawadnianie powtarza się co 2 tygodnie, a kończy się na początku września, aby rośliny zdążyły przygotować się do spoczynku zimowego.